Een transitie-arts?

    Een transitie-arts:
    • Is in de eerste plaats  een huisarts die werkt op wetenschappelijke basis (EBM) met vraag naar samenwerking met complementaire geneeskunde.

     

    • Normale diagnosestelling ( met klassieke onderzoekstechnieken als labo en beeldvorming,...) in samenwerking met specialisten.

     

    • Te bereiken via de normale raadpleging ( normale tarieven), waarna indien nodig tijd kan vrijgemaakt worden voor een langer consult ( normaal tarief + * vrije bijdrage)

     

    • Legt de nadruk op een holistische benadering: Streven naar verbinding tussen fysiek, emotioneel, mentaal en spiritueel lichaam. Onszelf ook zien als een onlosmakelik deel van het grotere geheel. 

     

    • Streeft naar innerlijke transitie ( wie zijn we? waarom zijn we ziek?) om alzo een uiterlijke transitie ( samenwerken aan gezonde leefomgeving) te bewerkstelligen.

     

     

    • Laat zich inspireren door de natuur: Nadruk ligt op procesmatig werken en slechts op het gepaste moment als katalysator een bijdrage leveren in de richting van gezondheid in de brede zin. Een arts die tracht die omstandigheden te creëren die het zelf-helend vermogen stimuleren.

     

    • Kiest om mee een transitie te bewerkstelligen in bewust-zijn, bewust-handelen:
    • Wie zijn we en waar gaan we naartoe?
    • Is wat ik doe goed voor mezelf, mijn medemens en de aarde?
    • Zijn we machteloze slaafjes in een productiesysteem dat nu eenmaal zo is en niet meer kan veranderen?
    • Of durven we ons consumptiepatroon en onze werkkracht ten dienste te stellen van het hele eco-systeem, waar wij afhankelijke onderdeeltjes van zijn?
    • Kunnen we ons een voorstelling maken van waar we samen naartoe groeien? 
    • Kiest om te verbinden: met de stilte, met het Leven, met het geheel, met jezelf, met je lichaam,  met de natuur, de aarde, met Bewustzijn, met vorige en volgende generaties...

     

    • Kiest om te verbinden met elkaarnadruk op groepswerk en samenwerken ( kiest om mee een platform te creëren waar we gezamelijk de verantwoordelijkheid nemen voor onze persoonlijke gezondheid en die van onze leefomgeving). 

     

    • Kiest om te verbinden met pijn: Pijn is een signaal, dat we niet zomaar mogen onderdrukken. Hoe komt een ziekte ons iets vertellen over ons ontspoorde traject en hoe kan het ons juist helpen om terug de juiste richting uit te gaan. Onze individuele, emotionele pijn is een onderdeel van ons collectief verhaal van afgesplitst zijn. Hoe kunnen we door de pijn juist toe te laten, samen genezing vinden. Door een te sterk doorgedreven farmacologische behandeling lopen we het risico op onderdrukking van gezonde feedback mechanismen. 

       

       

    • kiest om een onderdeel te zijn van de transitie-beweging (Rob Hopkins, 2006 Totnes) en andere regeneratie-bewegingen: Samenwerken aan lokale veerkracht binnen de huisartsen-regio.